Kahramanlar

"İnsanlara da güven olmuyor be!"
Bu cümle yankınlanıyordu kahramanımızın aklında durmadan. Kahramanımız hiç de iyi bir insan değildi oysa ki. Ama bazen-hatta çoğu zaman-itiraf edemiyordu bunu kendine. Belki de kabul etmek istemiyordu. Dışarıda görüp küfrettiği insandan bir farkı yoktu aslında. Çünkü sızlanmaktan daha kolay bir şey yoktu. Ve her zaman bir kaçış yolu olacaktı bu onun için. Aynaya baktığında gördüğü kişi,olmak istediği kişi değildi,en azından böyle düşündü bir anlığına olsa da kahramanımız.

"Samimi insan bulmak imkansız bu devirde!"

Bu söz de aynı şiddette yankılanıyordu. Samimi insan kalmamasından şikayet eden kahramanımız,o sabah tanıştığı bir kadına hoş gözükmek uğruna sevmediği bir şarkıyı sırf o kadın sevdiği için seviyormuş gibi davrandı. Kısa süreli bir gülümseme kazanabildi de kahramanımız. Ve samimiyet aramaya devam etti.

Güven ve samimiyet şart diyordu herkes. Kahramanımız da onaylıyordu bunu tabii ki. Her gün başka bir söz yankılanacaktı kahramanımızın kafasında. Bazen aynı sözler defalarca,bazen farklı sözler türlü türlü şekillerde. Ama kahramanımız kendi olmaya devam edecekti. En azından böyle düşünüyordu,ya da düşünmek istiyordu. Çünkü düşünmezse yapamazdı. Kaybolur giderdi sayısız insanın arasında.

Kahramanımız bazen sensin,hatta bazen bizzat benim. Kahramanımız yanındaki arkadaşın bazen,ve bazen de onun arkadaşları. Diğer insanların arasında kaybolmak istemeyenler bütün kahramanlar aslında. Herkes de kaybolmuş nasıl olduysa. Biz olmak için kendinden vazgeçenler,ama ironik bir biçimde bunu kendinden vazgeçmemiş olmak için yapanlardır kahramanlarımız. Hepimiz birer kahramanız yani. Gerçek olmasına muhtaç olunan kahramanlardan hem de...